#100 HONDENWEER

Wie met tegenzin de hond uitlaat op deze stormachtige zondag en langs de ramen van de recreatiezaal van het verpleeghuis loopt, ziet daarbinnen een verwachtingsvolle bedrijvigheid. Mannen en vrouwen, zelf reeds op leeftijd, met hun kinderen en kleinkinderen hierheen getogen, staan gereed om haar te ontvangen wier kroost zij allen genoemd worden. Een slinger is opgehangen, de cake en de bokkenpootjes liggen op schalen. Kinderen vervelen zich. De geur van automatenkoffie maskeert de nattehondenlucht van de opgestapelde jassen.

​Na binnenkomst kijkt ze verdwaasd om zich heen. De speciale stoel waarop ze onder gejoel moet plaatsnemen, voorzien van een kartonnen kroon met de tekst ‘100 HULDE’, zit ongemakkelijk. Ze wenkt een kelner: ‘Waar is Gerard?’ ‘Och, oma, opa is er al vierentwintig  jaar niet meer’, antwoordt de kerel geïrriteerd. ‘En de burgemeester, is die er al?’ ‘Nee, oma, daarvoor moet je tegenwoordig honderdenvijf worden.’

Ze vloekt zuchtend, en lacht, en zwaait.