#109 VROEG OP

Zelf geeft hij er niet veel om. Dat zegt hij tegen de mensen die hem ernaar vragen. Hij doet het voor anderen. De keukentafel die inmiddels bedekt staat met betoverende hors-d'oeuvres, een internationale tapassortering, knisperende oliebollen, amuses en minidesserts overziet hij met voldoening. Hij staat er graag vroeg voor op, zegt hij, alle genodigden moet hij immers een ruime keuze naar hun individuele voorkeur presenteren. En hij weet feilloos wat die voorkeuren zijn, en dat hij ervoor geprezen zal worden. Zijn welgespeelde bescheidenheid zal bijdragen aan het succes.

Weifel, een hapering, het kleinste bedenkelijke trekje rond de mond, hij zal het opmerken en er kapot van zijn. Deze avond moet hem de bevestiging brengen dat hij de komende driehonderdvijfenzestig dagen zijn ademruimte waard is. Niemand mag afbellen. Het weerbericht houdt hij paniekerig in de gaten.

De amuse die hij preventief in zijn mond duwt, is te zout. De bel gaat.