#111 REMMEN

Er zit een gat in de bank, denkt ze opeens. Wat een zonderlinge gedachte. Bizar eigenlijk. Ze lijkt een ogenblik te bevriezen – haar hoofd scheef, één wenkbrauw opgetrokken – en staart in het oneindige terwijl ze erbij stilstaat. Dan zet ze haar bord waarop een volkorencracker met dertigpluskaas voor zich neer op de tafel, schuift naar voren en gaat op haar knieën voor de bank zitten. Buiten remt een auto. Het is een driezitter. Voor als er bezoek zou komen.

Ze bukt en kijkt onder de bank. Er heerst een eeuwig soort duisternis en stilte, zoals op een planeet die voor het eerst verstoord wordt. Ze pakt haar telefoon en schijnt ermee de eeuwigheid in. Ze zit ongemakkelijk, voelt haar broek knellen rond haar linkerdijbeen. De onderarm waarmee ze op de grond leunt vlamt pijnlijk. Het telefoonlicht onthult stofvlokken, een wegwerppen, een verschrompeld theezakje.

​Met de pen scheurt ze een gat.