#112 OVERBOORD

Voordat hij het kartonnen wc-rolletje bij het oud papier gooit, knijpt hij zijn linkeroog dicht en houdt het rolletje rechts boven zijn neus. Hij tuurt de tuin in en hoort zichzelf zeggen ‘Ai ai kapitein!’ Even glimlacht hij, wanneer hij het lichtcirkeltje beweegt van de schuurdeur naar het vogelhuisje. Tegelijk beweegt hij van oude man naar kind, van zijn keuken naar het bos bij zijn grootouders. ‘Man overboord, en geen land in zicht!’ Het werd een indrukwekkende ontdekkingstocht die schatten en levensgevaar opleverde. De rum, natuurlijk, de rum.

Hij smeert zijn ontbijt, klemt speels het mes tussen zijn tanden. Dit wordt een goede dag. De helft van zijn snee brood verkruimelt hij buiten op de plank voor het vogelhuisje. Hij zwalkte zonder kompas, met niets in het verschiet. Deze tuin werd zijn haven. De verloren jaren krijgt hij er niet mee terug.

Eens slaat zijn jeugdig hart op de klippen.