#115 AANKOMST

Het horloge geeft drie minuten over half twaalf aan. Aan de andere kant van de ruiten van de tram dekt de nacht alles toe wat ongezien wil blijven. Nonchalant schuift hij de linkermouw van zijn jas weer naar beneden. Hij is één van de vijf inzittenden. De rit is te kort, te onbeduidend ook, om hen met enige realiteitszin reizigers te noemen. De machinist neuriet zacht mee met de zangeres in zijn hoofd. Achter hem twee oudere mensen, een echtpaar, schat hij in, die kibbelen over de exacte aankomsttijd.

Voor hem maakt het niets uit. Hij hoeft nergens heen, de aansluiting heeft hij jaren geleden al gemist. Toch houdt hij de tijd nauwlettend bij. Het is zijn manier om grip te houden op de werkelijkheid. Wanneer de tram arriveert bij het station, sjouwt hij de versleten sporttas en zijn rugzak naar buiten.

Hij ziet direct dat zijn plek is ingenomen.