#116 AANKOMST 2

De laatste rit zit er bijna op. Het was een tumultueuze dienst. Hij merkt aan zichzelf dat hij nu wat kan ontspannen. In het spiegeltje heeft hij hem weer binnen zien komen in zijn tram. Met zijn sporttas en rugzak. Hij weet dondersgoed dat hij niet heeft ingecheckt, maar hij laat het zo. Geen zin in nog meer trammelant. Het is laat. In plaats daarvan telt hij het aantal haltes dat hem nog scheidt van de remise, zijn fiets, zijn appartement.

​Naarmate hij dichter nadert tot zijn dagelijkse verlossing, gaat hij harder neuriën. Pas na enkele minuten registreert hij dat. Het zacht pratend echtpaar doet hem denken aan oude buren, maar ze zijn het zeker niet. Die zijn veel ouder. Als ze nog leven. Hij ziet zichzelf weer machinist spelen met keukenstoelen als treintje. Hij had geen weet van de hardheid, zag enkel de romantiek.

Tegen kaartjesknippers keek hij op.