​#119 AANKOMST 5

De lichten volgt hij met zijn ogen, hijzelf blijft onbewogen. Of de tram over de straat rijdt, of de wereld onder hem doorgetrokken wordt, maakt niet uit, weet hij. Zijn mentaal archief toont hem langbelichte foto’s waarop straatlantaarns, knipperend neonlicht en voorbijrazende autolampen lange, kleurige wimpels vormen. Zouden de anderen dat ook zien? Hoewel hij in het midden van de tram zit, gaat hij ervan uit dat geen mens hem opmerkt. Hij heeft er natuurlijk over nagedacht, maar kon geen reden bedenken waarom hij blijkbaar onzichtbaar is voor zijn stadsgenoten.

‘Zit jij niet bij mij in de klas?’ vroeg een meisje op de markt eens dat al drie jaar achter hem zat bij wiskunde. Hij schudde zijn hoofd, zei: ‘School is een blindeninstituut,’ en deed alsof hij onaangedaan richting de boekhandel slungelde. Zwervers, zwijgende echtparen, fluitende machinisten, allemaal zijn ze met zichzelf bezig, besluit hij.

​Het ligt niet aan hem.