#120 HEMDSMOUW

Nog voordat het mes kletterend de tegelvloer raakt, heeft hij drie vloeken geslaakt. Eén geadresseerd aan het mes, waarvan het heft te glad is, één aan de toestand van de wereld in het algemeen, en vooral één aan zichzelf, die zo zwakzinnig is het mes niet als een bekwame volwassene te kunnen vasthouden. Er volgen nog twee vloeken als hij ontdekt waar de margarine allemaal terecht gekomen is. Hij laat zich op zijn knieën zakken en veegt zuchtend en klagend met zijn hemdsmouw de lichtgele schandvlekken van de tegels. Als hij zich weer opgehesen heeft schopt hij kwaad het mes onder de keukentafel.

Zijn fijne motoriek is uitstekend, evenals zijn observatievermogen. Het had niet mogen gebeuren. Nee. Automatisch slaat hij een vuist tegen zijn voorhoofd. ‘Domme, domme idioot.’ Hij trekt een stoel naar zich toe waarop hij volledig uit het veld geslagen neerzakt.

Als zijn toekomst er toch zo uitziet.