#134 EEN NEUSHOORN

Gisteravond voelde hij dat er iets mis was. Hij hoopte met al zijn ongerepte kracht dat hij ernaast zat. Er is geen ontkomen aan. De tranen schieten hem in de ogen. Vanochtend is hij een neushoorn. Zijn leven is voorbij. In de badkamerspiegel bekijkt hij met afschuw de kolossale puist die op zijn neus verschenen is. Voorzichtig wrijft hij erover. Strak en donkerrood, nog niet uitknijpbaar. Hij zal verder groeien, hij zal monsterachtig worden, hij zal op het meest ongewenste moment okeren golven aan bacteriën over zijn klasgenoten uitspatten. Het vooruitzicht doet hem kokhalzen.

Hij weet precies wat er gaat gebeuren. Zometeen gaat hij beneden zeggen dat hij niet naar school kan. Zijn moeder gaat zeggen: ‘Hé, een puistje. Goed verzorgen hoor’. ‘Een puistje?’ zal hij schreeuwen, ‘Ik ben een wandelende puddingballon die op knappen staat’. Hij gaat niet naar beneden, hij blijft vandaag boven.

Hij denkt aan een migraine-aanval.