#135 OLIFANTJES

Tientallen gele olifantjes kijken haar aan. Met hun rode slurfjes en blauwe oren vertegenwoordigen ze een onbekommerde schijnwereld die bevestigd wordt door het ontbreken van slagtanden. Ze houdt van kinderspeelgoed. Op de lopende band waarvoor zij verantwoordelijk is trekken de kunststof dieren aan haar voorbij. Ze solliciteerde naar een baan in deze droomfabriek op haar zeventiende, toen ze tot het besef kwam dat haar eenzame jeugd, waarin ze enkel kon spelen met keukengerei en stenen uit de binnenplaats, misschien abnormaal was.

Zo gelukkig als ze wordt van speelgoed, het liefst glanzend nieuw, zo’n hekel heeft ze aan kinderen, in weerwil van wat de mensen in haar buurt denken. Ze probeert het te verhullen. Kinderen die aan haar deur kloppen, staat ze vriendelijk te woord. Geen van hen ziet de pijn en de zelfverwijten die haar kwellen nadat ze de voordeur gesloten heeft. Dat mag niet.

Ze doet heus haar best.