#139 KOOLMEZEN

De weerapp geeft het duidelijk aan. Zijn telefoon legt hij terug naast zich op de bank. Doodstil. De temperatuur neemt de laatste dagen wat toe. Het wordt net iets vroeger licht. De gordijnranden worden weer scherper door zonlicht afgetekend. Maar ze blijven gesloten. Hij geeft niet toe aan ontwakende gevoelens van zorgeloosheid. Ze zijn een mythe. Een nakend voorjaar verleidt alle leven tot verkwisting, overdaad, nonchalance. Uiteindelijk keert de verrotting weer, blijkt de met bloemen en vruchten overgoten wereld opnieuw een kortstondige illusie.

Zijn rechterhand pakt verwachtingloos de telefoon opnieuw op. Hij leest de vooruitzichten, het nieuws van het afgelopen kwartier, appjes van gisterenavond. Zal hij thee zetten, of kraanwater drinken? Als er maar genoeg te eten in de vriezer ligt. Hij moet er niet aan denken naar buiten te gaan en een naar lente zuchtende bries op te pikken, koolmezen te zien flirten.

Vastberaden draait hij de verwarming omlaag.