#180 HOMMELS

Wat een rijkdom, ik ben toch maar een gelukkig mens, bedenkt hij zich en schenkt nog een kop cafeïnevrije koffie in. Twee slome hommels inspecteren de viooltjes die voor hem op de tuintafel staan. Voor hetzelfde geld was het allemaal anders gelopen, mijmert hij voort. Je weet het niet. En je hebt er ook geen invloed op. Het is onverdiend. Met onverholen genoegen knabbelt hij de randen van een stroopwafel af en neemt een slok koffie. Mijn zuster heeft vijftien jaar gesukkeld en pijn geleden, en kijk mij nou eens. 

De twee hommels zoemen samen naar nieuwe ontdekkingen in de border. Hij ziet hoe zijn zusje en hij in de tuin speelden en elkaar achternazaten, in een verleden dat steeds verder verbleekt. ‘Je kan me toch niet pakken’, krijtte ze in angstig plezier. Ze is uiteindelijk toch te grazen genomen, denkt hij, niet zonder spijt.

Hij kan het niet helpen.