#181 KRAMP

Steeds wanneer ze de koffer opent, hoort ze haar vader. ‘Waarom is het voor jou toch zo godsonmogelijk ooit eens iets normaal te doen? Neem toch een dwarsfluit, zoals alle meisjes,’ riep hij maar. Alsof ze het lichaam van haar minnaar beetpakt haalt ze haar tuba uit de fluwelen houder in de koffer. Ze kan zich maar al te goed herinneren hoe ze kramp kreeg van het gewicht. Ze was zo’n broos kind. En hoe haar lange haar vast kwam te zitten tussen de ventielen. Haar vader ontwarde de boel geduldig.

Ze bevochtigt haar lippen met de tong en zet aan. Een onwerkelijk zachte, diepe toon trilt door haar lijf. De eerste sensatie is ze nooit kwijtgeraakt. Ze is dankbaar voor de mogelijkheden die ze kreeg. In het ziekenhuis heeft ze voor haar vader gespeeld, het was de laatste keer dat ze hem zag.

De zusters stonden in de deuropening.