#183 MUURTJE

Hij haat zichzelf wanneer hij op straat in slaap valt. Het gebeurt ook zomaar. Zo zit hij tevreden op een muurtje of een bankje naar opgewonden scholieren en winkelende vrouwen te kijken, en zo is hij vertrokken. Ook nu wordt hij weer wakker doordat iemand aan zijn arm trekt. ‘Hallo meneer, leeft u nog?’ hoort hij een meisje als door een lange koker tegen hem zeggen. Verward kijkt hij op naar het groepje dat zich om hem heen verzameld heeft. ‘O ja hoor, dank u wel’, zegt hij zacht.

Akelig kind, laat me met rust, denkt hij tegelijk. Hij haat het zo betrapt te worden. Narcolepsie, opperde een kennis in een kroeg een tijd geleden. Hij antwoordde: ‘Stel je niet aan, ik ben gewoon een vermoeide, gammele oude zak. Op een dag val ik dood neer tussen de Hema en de C&A.’

Een heroïsch einde, vonden ze op dat moment.