#184 EVOLUTIE

Ze likt zichzelf. Lenig is ze op de kast gesprongen en bepaalde dat dit de plaats is én het moment voor een wellustige wasbeurt. Vervolgens rolt ze zich op en laat langzaam haar kopje zakken op haar voorpoten. Lijzig vallen haar ogen dicht. De televisie waar ze voor is gaan liggen hindert haar niet, maar ze heeft er ook geen voordeel van. In haar poezenbrein is het een betekenisloos onderdeel van de natuurlijke omgeving, totdat hij iets vertoont dat een plaats heeft in haar evolutionair conceptenbestand. Uitgezonden vogels bekleden daarin onveranderlijk plaats één.

Muziek heeft duidelijk geen plaats in dat bestand. Hoe kranig het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks ook zijn best doet op Brahms Vier, ze raakt noch ontroerd, noch geïnteresseerd. Ze registreert onbezielde ruis. Volslagen indifferent komt ze wijd geeuwend overeind, rekt zich uit en huppelt parmantig voor het televisiebeeld.

Er is wel een balletdanseres aan haar verloren gegaan.