#186 NORM

De tijd dat ze hem in zweterige dromen ’s nachts opjoegen ligt achter de horizon van zijn gevoelsherinnering. Dat wil niet zeggen dat het hem tegenwoordig onberoerd laat. Maar het is, zoals hij het zelf omschrijft, genormaliseerd. Wat welbeschouwd een dwaas woord is, want normaal is het voor hem nooit geworden, evenmin als de norm. Elk ontslag dat hij aanzegt, gaat gepaard met emoties, van beide kanten. Staat iemand er weleens bij stil hoe pijnlijk het voor hem, reorganisatiemanager, is de brenger van mythologisch onheil te zijn?

Zijn eerste ontslagronde staat hem bij als een jeugdige vrijage. Trots en verwarrend. Onzekerheid of de zware maatregel wel in verhouding staat tot het verwachte voordeel. Hij heeft geleerd dat de toekomst zich maar moeilijk in modellen laat vatten. Het is de willekeur van die toekomst die het oordeel bepaalt dat de publieke opinie over hem velt.

Uiterlijk onbewogen tart hij het lot.