#188 FILIGRAIN

Halverwege een zin grijpt ze naar de afstandsbediening en drukt de televisie uit. Ze kan het niet meer horen, wil het niet meer zien. Het is allemaal zo… eigenlijk heeft ze geen woorden meer voor de emoties die de steeds hoger opspattende golven van de wereldstorm losweken. Ze slaan haar onbarmhartig in het gezicht en striemen haar gevoel, gedachten, het beeld dat ze zich van het leven gevormd had. Niets anders kan ze meer dan zich verschuilen voor deze tsunami van lelijkheid en meedogenloosheid, hopende dat die haar de adem niet beneemt. Wat als ze stikt? 

Lamgeslagen ligt ze op haar diepblauwe bank, als een drenkeling. Ze pakt de roman naast het geborduurde kussen en zoekt de juiste bladzijde. In haar ooghoek ziet ze het troostend Engels behang, de zilveren filigrainlijstjes op het antieke consoletafeltje. Ze verdwijnt in haar hermitage van esthetisch sentiment.

Zes hoofdstukken voor de storm weer opsteekt.