#189 VERWACHTEN

De late zomer deelt een zachtfrisse wind waarmee de natuur ontwaakt. Voor sommigen een voorbode van de herfst, anderen voelen erin een licht melancholisch terugverlangen naar het vroege voorjaar, toen de hemel zwanger leek van mogelijkheden en kansen en zij uitzagen naar aanstaand geluk in vrije warmte, naar vrolijkheid, liefde misschien. Het lichtzinnig verwachten wanneer de kaarten nog niet zijn geschud, de stiekeme hoop ook dat je meer kans maakt op geluk dan een ander.

Slechts een enkeling trekt de aas. Ook het herinneren van de lente leidt tot het najaar, de warme kleuren en geuren die zo’n schrale troost vormen voor de kille regens, de kaalslag, het onverbiddelijk kwijnend sterven. Je herkent ze, in de straten, de winterslapers en de hamsteraars. De een gelaten, de ander opgejaagd, onderworpen aan een eender regime. Hijzelf berust in wat de seizoenen hem gunnen.

Hij verwacht geen goede hand, wel een rechtvaardige deling.