#190 KRUIMELS

Welbeschouwd is het ontzagwekkend, beangstigend zelfs, bedenkt hij, gekmakend als je je hoofd er niet bijhoudt. Bedachtzaam schuift hij het bekruimelde bord iets van zich af nadat hij het mes er diagonaal opgelegd heeft, tussen koffiekop en betraand borrelglas. Het servet trekt hij theatraal van zijn schoot om het op tafel te leggen. Hij strijkt door zijn dunner wordend haar. Geruisloos schuift hij de houten stoel iets naar achter en staat op. Met een hoofdknikje begroet hij de kelner en stapt naar buiten.

Even twijfelt hij: links of rechts? Direct bevangt hem de gedachte. Deze eerste stap bepaalt alle andere. Er is geen eenvoudige weg terug als ik eenmaal een richting heb ingezet. De onbeschrijfelijke zwaarte van het moment verlamt hem. Hij heeft er nooit eerder bij stilgestaan. Stel dat hij als twaalfjarige een stap de andere kant op had gezet?

Stel dat hij zojuist een salade niçoise besteld had?