#45 Regen

De sloopkogel die een gat in de gevel beukte, verwondde ook zijn hart. Hij meent dat het geen verlate pubersentimentaliteit is, maar oprechte verontwaardiging. In zijn jas gedoken staat hij voor de met platgereden slooppuin geïmproviseerde parkeerplaats. Koude regen striemt zijn gezicht, loopt langs zijn ogen en neus omlaag. Het is bijna vijfendertig jaar geleden, telt hij uit, en weer wordt hij gegrepen door het ongeloof van die ochtend. De negentiende-eeuwse villa waar hij wekelijks langs fietste, die zijn jeugdige fantasie zo prikkelde, was opeens een ruïne. Hij wilde een actiegroep oprichten, de plaatselijke krant bestoken, de gemeenteraad uitkafferen.

​Na die dag was hij geen kind meer. Het markeert zijn overgang van magisch-realisme naar existentialisme, is zijn eigen analyse. De regen houdt aan. Iets van ontheemding heeft hij sindsdien met zich meegedragen. Nergens was hij meer thuis, van schoonheid nam hij bewust afstand.

Hij zou zich niet opnieuw laten verwonden.