#47 Excuus

Of het gemakzucht was of een eenvoudig gebrek aan talent, is hem onduidelijk. Vandaag verhuist hij. Met zekere schaamte, alsof hij het recht erop verspeeld heeft, pakt hij de bestofte kist met daarin zijn oude studieviool van de zoldervloer. Die voelt merkwaardig vertrouwd. Het handvat, de herinnering. Hij hoort weer de galm van zijn etudes in de badkamer, de enige plek in huis met wat akoestiek, en zijn ouders, die deze zonderlinge gewoonte uit liefde gedoogden. Eigenlijk speelde hij geen viool, hij speelde dat hij violist was.

​Alles ontkiemde door een concertsoliste op tv, geheel verzwolgen in een haast mystieke extase. Haar zelfgetoverde kosmos waarin geen voor of na bestond, greep hem aan. Het duurde enkele jaren om te ontdekken dat het de extase was die hij zocht, niet de muziek. Na de viool volgden de drank, de cocaïne, het excessief sporten. De ontreddering.

De rusteloosheid de badkamer te ontvluchten.