#48 Getuigschrift

Zondagmorgen in de zomer, zingt hij lijzig, zich bewust van de onzuiverheid en de alliteratie. Zijn hele wezen proclameert achteloosheid. Als hij zou willen, kwamen er ontzaglijke dingen uit zijn handen, al kan hij op dit moment niet specificeren welke. Feitelijk is dat van ondergeschikt belang. Er is geen noodzaak wat dan ook te bewijzen. Hijzelf weet het, dat is meer dan genoeg. Bovendien ligt de bewijslast bij de buitenwereld, niet bij hem. Mocht er een architectuurprijs bestaan voor de meest hermetische ivoren toren, of het buitensporigste luchtkasteel, dan hing zijn slaapkamerwand vol met oorkondes, diploma’s en getuigschriften.

​Nu echter hangen er posters van boekpresentaties, cabaretvoorstellingen en filosofiecafé’s, die wat hem betreft ongeveer dezelfde functie vertegenwoordigen, al heeft hij geen ervan daadwerkelijk bezocht. Hij is evenwel een kolossale belofte. Soms zijn beloften zo immens dat hun verwezenlijking niet substantieel bijdraagt aan de waarde ervan.

Een dutje heeft hij wel verdiend.