#50 Stranddag

Tussen zijn tenen door persen bij elke stap minieme erupties droog warm zand. Alsof zijn huid herinnering bezit, voelt hij ogenblikkelijk de naïeve jaren die hij op dit strand doorbracht. De geur van Noordzeebranding, het opgewonden gesnater van kinderen, voor even ontworsteld aan de wurggreep van meesters en trainers, dartel als koeien op de eerste weidedag, het is hem alles zo vertrouwd. Hij had geen idee dat je kunt lijden onder gemis, zonder het te weten. Waarom is hij al die jaren weggebleven? De eerste vliegers worden verwachtingsvol opgelaten. Hij loopt.

​Wat later zakt hij bezweet in een terrasstoel van het paviljoen dat onherkenbaar gerenoveerd is sinds hij er een raketje bestelde terwijl de grote mensen voorzichtig aan hun eerste drankje van de dag nipten. Hij zit er alleen. Wat hij zo mist is precies wat hij laatdunkend achterliet. Hij noemde het kleinburgerlijk, wilde avant-garde.

De voorhoede kan desolaat zijn.