#64 DE BUITENBOEL

Betekenisvolle gebruiken worden zo snel routine. Hij gaapt, draait de sleutel van de keukendeur om, sjokt naar buiten. Het is fris, er hangt herfst in de lucht. Misschien zelfs wat vocht. Met een nagelschaartje dat aan een haakje op de schutting hangt, knipt hij een veldbloem af. De naam ervan weet hij niet. Dat was de afdeling van zijn man, de buitenboel. Hij is zelf van binnen. Liever stofzuigen dan onkruid wieden. Ze lachten er vaak om. Het vaasje bij de foto van hen beiden giet hij in de keuken leeg en vult het met vers water. De paarse bloem zet hij erin, plaatst het vaasje terug naast het houten lijstje op de vensterbank en mompelt er wat bij, terwijl hij verder loopt.

Zijn einde kwam onverwacht, behalve voor hemzelf. Hij wilde geen graf, geen herdenking. Ze hadden er in de kroeg toevallig ooit over gesproken.

De foto vergeelt snel.