#68 CHAOS

Misschien had hij het niet moeten doen. Eigenlijk past het ook niet bij zijn karakter. Hij liet zich meeslepen door zijn onmachtige verontwaardiging. Hij schaamt zich, maar voelt ook verborgen trots. Hij heeft het toch maar gedaan. Nooit eerder werd hij meegenomen door de politie. Sterker: hij had nimmer een agent van dichtbij geroken, laat staan een cel. Deze cel die elke opwelling van heroïsche neigingen verkruimelt. Het is een sneu kamertje voor zielige mannetjes. Geen stoere tralies, revolutionaire graffiti of in brand gestoken vuilnisbakken. Gewoon een steriele, witte ruimte. Hij waant zich eerder in een kliniek dan in een politiebureau. Hier worden ego’s geamputeerd.

Langzaam maar zeker daalt een sinistere treurnis over hem neer. Steeds ziet hij de klinker uit zijn hand de ruit van het muziekcentrum verbrijzelen. Slow motion. Hoe kon hij, als minnaar van schoonheid, juist chaos scheppen? Wat bezielde hem?

Op het plafond zit een vlek.