#69 VEEGWAGENS

Eerst trekt hij het dekbed steviger over zijn hoofd. Na enkele minuten ergernis roept hij: ‘Imbecielen!’, laat zich uit bed vallen en loopt theatraal met de handen op zijn oren naar de keuken. Op de radio zoekt hij de eerste muziekzender die hij kan vinden en draait flink aan de volumeknop. Dan zet hij koffie. Achter de gordijnen is het geluid van de veegwagens inmiddels verruild voor dat van de eerste oranjeklanten. Er wordt gekwebbeld, geschreeuwd, geoefend op liedjes. ‘Festijn der zwakzinnigen’, hekelt hij, wanneer hij met zijn hand een gordijn opzij schuift en naar beneden tuurt. Een diepe ademteug.

De eeuwige strijd bij hem thuis. Zijn moeder uit een rood nest, de familie van zijn vader overtuigde royalisten. Ieder jaar gingen ze tegen elkaar tekeer. Hij verstopte zich, met zijn zusje, onder het logeerbed op zolder. Nu is hij groot. Vluchten heeft geen zin.

Ergens ligt nog een vlag.