#70 STORMWIND

Het lijkt de eerste herfstdag sinds jaren. Droogte zette zich vast in harten, onverdraaglijke hitte misvormde gedachten. Nu de stormwind gezichten striemt met kille regen heerst opluchting en ongeloof. Hij staat voor het raam, kijkt naar mensen die hij zijdelings kent. Ze klemmen zich vast aan paraplu’s, rennen naar auto’s met koffertjes of kranten boven hun hoofd. Een enkeling glijdt uit op het natgladde asfalt. De gewenning is verdwenen. Allen zijn vreemden in hun eigen leven. Hij draait zich om, beschouwt de bamboekalender van de chinees aan de muur bij de telefoon.

Hij ziet haar de kalender weer ophangen. In de keuken, elke eerste januari. Het is de enige tastbare herinnering in zijn huis. Het is een ritueel. Vandaag is haar verjaardag, denkt hij. Verdroogde harten en striemende stormwinden wisselden elkaar af in dat huis. De tweewekelijkse bami smaakte als de enige troost.

Vanavond mag hij de kroepoek niet vergeten.