#72 HERFST

De zolderkamer houdt ze op slot. Na al die jaren nog. De sleutel bewaart ze in haar rechterbroekzak. Om die reden draagt ze zelfs geen rokken en jurkjes meer. Nadat ze de sleutel omgedraaid heeft, trekt ze altijd even aan de klink. Voor de zekerheid. En prevelt ze iets onverstaanbaars. Ook voor de zekerheid. Ze loopt de trap af met haar ogen dicht. Haar linkerhand glijdt mee op de afgesleten leuning. Als de stroomafnemer van een oude trolleybus. Er zijn echter geen reizigers. In haar hart, in haar hoofd, wordt ze door niemand vergezeld. Ze rijdt alleen.

De reis van de zolder naar de begane grond is een mythische onderneming. Van het rijk van de dood keert ze terug naar het land der levenden. Ze beeldt zich in dat ze de Persephone van de buurt is. Zo houdt ze het dragelijk.

Uiterlijk is ze lente, van binnen heerst altijd herfst.