#74 FRANCISCUS

Ik had er nooit aan moeten beginnen, peinst hij. Nauwelijks zichtbaar schudt hij zijn hoofd terwijl hij het voer uit de kattenbakjes in de afvalcontainer gooit. De tuin van zijn buren is inmiddels volledig overwoekerd, de container is onderdeel geworden van een voorwereldlijke chaos. Sinds de buurman stierf, is de natuur er de baas. Het werd een paradijs voor hun twee evenzeer bejaarde poezen, die uiteindelijk ook de geest gaven.

De buurvrouw, meer en meer verzonken in haar eigen verleden, stapt nog steeds elke ochtend in peignoir de keuken uit met haar handen vol voer. Ze roept haar katten en zoekt het beste plekje uit om de bakjes neer te zetten. Wanneer ze na het avondeten de lege bakjes uit de tuin weer meeneemt, hoort hij haar zeggen: 'Ja, hebben jullie zo lekker gegeten dan? Mama houdt zoveel van jullie, hè'.

Hij kan de maskerade best nog een tijdje volhouden.