#76 O TEMPORA

Zijn natgeregende hoed hangt hij bij binnenkomst aan de kapstok. Hij is graag thuis. Rond zijn negenenvijftigste verjaardag voelde hij plots de behoefte zijn diploma’s en getuigschriften in te lijsten en aan de muur van het halletje achter de voordeur te hangen. Het kostte hem een flinke zoektocht op zolder; eerder in zijn leven ging hij achteloos om met dergelijke bewijsstukken. Het leven zelf, dat was van belang. Papiertjes bewezen niets, waren hooguit een proeve van slaafsheid. Hij zou de wereld veranderen, tegen alle duffe doctorandi en neutelige ingenieurs in, die de vooruitgang in de kiem smoorden met hun dodelijke rapporten en commissies.

Hij schenkt zijn port in het gegraveerde glaasje dat hij zichzelf cadeau deed voor zijn pensionering, en laat de vriendelijke woorden tijdens de bijeenkomst van de aandeelhouders zojuist nog even op zich inwerken. Het was werkelijk alleraardigst.

De ergernis over de jeugdige demonstranten zakt binnen het uur.