#78 INKT

Direct na het schrijven van de eerste woorden kan hij een zekere teleurstelling niet onderdrukken. Hij ziet de letters dikker, grilliger worden, de inkt uitvloeien in het papier, dat de tekst gretig opzuigt als een uitgedroogd roofdier. Minutenlang staart hij bewegingloos naar het natuurkundig schouwspel. Langzaam verkeert zijn ontgoocheling in betovering. Zou zijn grootvader, wiens vulpen hij vanochtend terugvond achterin een vergeten lade, ooit een dergelijke bekoring gevoeld hebben bij het gebruik van dit voorwerp, dat voor hem immers geen magisch object was, door de tijd geheiligd, maar veeleer een alledaags geval?

Geamuseerd stelt hij zich zijn grootouders voor. Hij fantaseert hoe zijn grootmoeder haar echtgenoot de pen cadeau geeft, bijvoorbeeld voor zijn veertigste verjaardag, vergezeld van een glazen inktpot, vijftig milliliter. Hoe hij spontaan een gedicht voor haar schrijft met zijn nieuwverworven kleinood, en hoe haar dat ontroert. Maar zo was het niet.

Hij schreef, zij waste. Onoverbrugbaar eenzaam.