#79 DE STROOM

Gedachteloos snoert ze haar ceintuur nog een gaatje strakker en kijkt omlaag. De simpele linnen jurk wiegt in de avondbries. Met beide armen hangt ze op de gietijzeren leuning van de brug over de stroom. De maan dwaalt beschroomd tussen de kaler wordende takken. Er vallen lange schaduwen. Een onachtzame voorbijganger zou een negentiende-eeuwse schets kunnen zien, vastgelegd door een romantische kunstenaar die zich zijn hoofd in de wolken kan veroorloven. Altijd schuilt er dreiging in het werk, steeds de heimelijke duisternis. Bruingele bladeren jagen elkaar stervend na. Dunne spijlen vormen zinloze grenspalen tussen stroom en bries. Hier is geen land om te bevechten.

Ze is het vechten – waar ze toch al geen talent voor had – moe. Haar hoofd zakt verder omlaag. Een enkele vis zwemt tegen de stroom in, gespannen spartelend. Het is een flauw beeld, denkt ze. Geleidelijk zakt de misselijkheid.

Het is tijd om terug te keren.