#82 FLUWEEL

De pantoffels die hij draagt zijn zacht. Zacht zijn ook de wandbekleding en de zittingen van zijn stoelen. Als hij spreekt, wat hij liever vermijdt, fluistert hij. Alsof hij een woord vormt met zijn lippen als figurant in een stomme film. De gedachten die hij onhoorbaar de wereld in ademt geven blijk van een onvoorstelbare belezenheid. Enkel hijzelf is er deelgenoot van. Hij is zijn eigen publiek, maar een figurant bleef hij. Een protagonist ontbreekt. Niemand voert het hoge woord. Het is de zwijgzaamheid van de verwachting. Of misschien die van het gemis.

Het liefst loopt hij op zijn tenen. In de coulissen. Hij sluipt langs de randen van de ondermaanse bombast, de rafels van het voetlicht, op zoek naar zachtheid. Hij bemint en koestert alles wat teder is, gedempt, clement. Uit de ether plukt hij enkel de wollige woordjes. Voor pinnige zinnen houdt hij zich doof.

Een fluwelen zwaard.