#98 RUIS

De ochtendschemering speelt. De zon, achter de nevelsluiers, verheft zich langzaam en majestueus boven de kim. Tussen de bomen, door de struiken, wasem uit de koude grond. Stilte heerst. Zoveel stilte dat hij, zoals elk ochtend plaatsgenomen op de kruk voor zijn hut, geen zwijgen van geluidloosheid meer kan onderscheiden. Het bos, de vogels, mieren, ze maken hun geluiden, maar het is stilte. Er is geen enkele verstoring. Hijzelf is de enige vreemdeling in dit rijk. En hij zwijgt. Soms beschouwt hij zijn ademhaling als reeds teveel. Het behoedzame pompen van zijn hartspier ruist zompig door zijn oren.

Hij heeft het zelf gewild. Er zijn dagen waarop hij geschift wordt van de verlatenheid en van zichzelf. En dan doemen de momenten op dat de wroeging knaagt. Alsof hij beslopen wordt vanuit de troebele onbegaanbaarheid van het bos, waar hij zijn woonplaats zocht.

De bomen zijn sereen onverschillig, laten hem begaan.