Als een jagende kat sluipt ze door de gangpaden. Behoedzaam, aftastend, geruisloos zet ze haar ene voet voor de andere. Dan weer blijft ze roerloos staan, bewegen slechts haar oogballen. Louter wie de beelden van de beveiligingscamera’s volgt, merkt haar aanwezigheid op. Ze vergeestelijkt. Gang na gang, kast na kast, plank na plank toetst en taxeert ze de boeken. Intussen ratelt haar brein, uiterlijk onbewogen, als een ouderwetse ponskaartenmachine langs ontzaglijke heimelijke tabellen waarin schrijvers, tijdperken, drukkers, vakgebieden, omslagontwerpers en recente veilingcatalogi aan elkaar verbonden worden. Ze likkebaardt.

Het is dinsdag. Op maandag zijn de antiquariaten gesloten, op woensdag kan iemand haar voor zijn geweest. Zij is de grote onbekende. Na haar dood zullen verwijderde neven, belast met het ruimen van de boedel, hun handen voor de mond slaan na het binnentrekken van haar woning. Mogelijk gooien ze alles hoofdschuddend in een gehuurde afvalcontainer.

Nog spint zij op haar nest.

De weerapp geeft het duidelijk aan. Zijn telefoon legt hij terug naast zich op de bank. Doodstil. De temperatuur neemt de laatste dagen wat toe. Het wordt net iets vroeger licht. De gordijnranden worden weer scherper door zonlicht afgetekend. Maar ze blijven gesloten. Hij geeft niet toe aan ontwakende gevoelens van zorgeloosheid. Ze zijn een mythe. Een nakend voorjaar verleidt alle leven tot verkwisting, overdaad, nonchalance. Uiteindelijk keert de verrotting weer, blijkt de met bloemen en vruchten overgoten wereld opnieuw een kortstondige illusie.

Zijn rechterhand pakt verwachtingloos de telefoon opnieuw op. Hij leest de vooruitzichten, het nieuws van het afgelopen kwartier, appjes van gisterenavond. Zal hij thee zetten, of kraanwater drinken? Als er maar genoeg te eten in de vriezer ligt. Hij moet er niet aan denken naar buiten te gaan en een naar lente zuchtende bries op te pikken, koolmezen te zien flirten.

Vastberaden draait hij de verwarming omlaag.

Buurtbewoners drommen samen. Dat wil zeggen, de vrouw van nummer zevenentachtig die indiscretie verheven heeft tot levensfilosofie, de man van schuin achter die veel te onnozele vragen stelt voor zijn leeftijd en drie joelende tieners. Ze wijzen naar boven. Hij hangt uit het stukgeslagen raam. Zijn afgematte joggingbroek is de enige aanwijzing dat hij uit de Hof van Eden verdreven is. De laatste sporen van een ergens ooit afgetraind lichaam zijn zichtbaar. Twee gedeukte pannen slaat hij bij herhaling krachtig tegen elkaar. De boodschap, bedoeld voor in de straat sluimerende demonen, gaat verloren door de hysterische manier waarop zij geschreeuwd wordt.

Het paradijs dat hem beloofd was, blijft telkens uit. De manieren waarop hij er zelf naar op zoek gaat, eindigen doorgaans in een crisisopname. Hij waarschuwt de buren voor de dreiging. De Slang. Als hij niet schreeuwt gaat het verloren.

Als dank voor zijn bekommernis bellen ze de politie.

Zo goed als hij zich kan herinneren is zijn grootmoeder bang voor de dood geweest. Er mocht niet over gesproken worden, ook niet toen haar eigen zoon overleed. Zwijgend onderging ze alle rituelen die de gemeenschap voorschreef, waarna ze tot het einde van haar dagen over hem in de tegenwoordige tijd bleef spreken. Toen het onvermijdelijke einde van die dagen naderde spartelde ze dagenlang heftig tegen in de klauwen van magere Hein. Zijn vader, de in leven gehouden zoon, gaf zich er juist met grote passie aan over. De dood bestaat niet, had hij bespiegeld, want dan ben je nog steeds iets, namelijk dood. Het sluitstuk van sterven is het absolute niets.

Het invullen van de niet-reanimerenverklaring in het ziekenhuis roept deze herinneringen op. Hij denkt aan de doorgeknipte regenworm die als twee wezens voortleeft, hij ziet de fenix branden en herrijzen.

Beide verhalen zijn leugens, weet hij, objectief beschouwd.

Een malacoloog. Hij heeft het zelfs opgezocht. Zo heet een slakkenspecialist. Dat wilde hij worden. Een half leven en enkele gefnuikte carrières later kan hij het zich weer voorstellen. De raad van de bedrijfsarts om het even rustig aan te doen volgde hij aanvankelijk morrend op. Nu kijkt hij tegen de onderkant van de blaadjes aan. Hij ligt op zijn buik in het zand van de tuin. Waarom lig ik hier eigenlijk, vraagt hij zich af, maar hij voelt sterk de drang om te blijven liggen. De monumentale koude uit de grond stelt hem gerust.

Vlak voor hem kruipt een naaktslak tussen minuscule instecten op hem af. Hij meent het zelfs te horen. Hij herinnert zich weer hoe zijn kinderbrein overrompeld was toen hij las dat ze hermafrodiet zijn. Wel helemaal van nu, denkt hij: zij/hen. Het dier slijmt zich vastberaden een weg over zijn voorhoofd.

Hij sluit zijn ogen.

Tientallen gele olifantjes kijken haar aan. Met hun rode slurfjes en blauwe oren vertegenwoordigen ze een onbekommerde schijnwereld die bevestigd wordt door het ontbreken van slagtanden. Ze houdt van kinderspeelgoed. Op de lopende band waarvoor zij verantwoordelijk is trekken de kunststof dieren aan haar voorbij. Ze solliciteerde naar een baan in deze droomfabriek op haar zeventiende, toen ze tot het besef kwam dat haar eenzame jeugd, waarin ze enkel kon spelen met keukengerei en stenen uit de binnenplaats, misschien abnormaal was.

Zo gelukkig als ze wordt van speelgoed, het liefst glanzend nieuw, zo’n hekel heeft ze aan kinderen, in weerwil van wat de mensen in haar buurt denken. Ze probeert het te verhullen. Kinderen die aan haar deur kloppen, staat ze vriendelijk te woord. Geen van hen ziet de pijn en de zelfverwijten die haar kwellen nadat ze de voordeur gesloten heeft. Dat mag niet.

Ze doet heus haar best.

Gisteravond voelde hij dat er iets mis was. Hij hoopte met al zijn ongerepte kracht dat hij ernaast zat. Er is geen ontkomen aan. De tranen schieten hem in de ogen. Vanochtend is hij een neushoorn. Zijn leven is voorbij. In de badkamerspiegel bekijkt hij met afschuw de kolossale puist die op zijn neus verschenen is. Voorzichtig wrijft hij erover. Strak en donkerrood, nog niet uitknijpbaar. Hij zal verder groeien, hij zal monsterachtig worden, hij zal op het meest ongewenste moment okeren golven aan bacteriën over zijn klasgenoten uitspatten. Het vooruitzicht doet hem kokhalzen.

Hij weet precies wat er gaat gebeuren. Zometeen gaat hij beneden zeggen dat hij niet naar school kan. Zijn moeder gaat zeggen: ‘Hé, een puistje. Goed verzorgen hoor’. ‘Een puistje?’ zal hij schreeuwen, ‘Ik ben een wandelende puddingballon die op knappen staat’. Hij gaat niet naar beneden, hij blijft vandaag boven.

Hij denkt aan een migraine-aanval.

Vroeger kon hij ontroerd raken door de knoppen aan de bomen. Dat wil zeggen, tot het moment dat het buurthuis sloot. Door sneeuwklokjes in gemeenteplantsoentjes als eerste herauten van een voorjaar, door een incidentele rode eekhoorn, even verdwaasd als doelbewust rondkijkend vanaf een boomstam. Het buurthuis garandeerde hem een dagelijkse wandeling, een gesprek dat soms net zo slap was als de koffie die er geschonken werd, een kelkje oude jenever op verstilde feestdagen. Hij vond het moeilijk om toe te geven, maar hij raakte eraan gehecht.

Hij loopt nog steeds hetzelfde rondje. De plantsoentjes zijn onveranderd, af en toe krijgt hij een eekhoorn in het zicht, maar ze doen hem niets meer. Onbewogen gaat hij zijn weg. Soms komt hij de mevrouw tegen die de bar bestierde. Ze groeten elkaar kort en wisselen zwijgend een blik van verstandhouding. Er valt niet veel te zeggen.
​
Hij heeft jenever in huis gehaald.

Het is fris. Een voorzichtig voorjaarszonnetje duikt op tussen de bewolking achter de daken. Dergelijke ochtenden geven moed, denkt hij, terwijl hij het gesprek van zojuist nog eens de revue laat passeren. Hij wandelt terug naar huis, de handen diep in de zakken gestoken. ‘Maar voelt u zich depressief?’ vroeg de huisarts. Nee, dat was het niet. ‘Ziet u het allemaal niet meer zo zitten dan?’ Dat viel ook wel mee. ‘Heeft u misschien moeite met opstaan, om de dag aan te gaan?’ Meestal niet, behalve als de koffie op is. Na een klein kwartier stond hij weer buiten.

Hij ziet de ganzen bij de vijver samen een kat opjagen. ‘Ik heb gewoon niks meer te verwachten’, zei hij, ‘Dat is het meer. Ik heb het gevoel dat mijn leven klaar is, ik weet het niet.’ De kat rent de straat over. Doelloos.

‘Heeft u wel hobby’s?’ vroeg hij nog.

Nog elf komma vier jaar. Hij heeft het opgezocht bij het CBS. Dat zijn eenenveertighonderdvierenzestig dagen. Vandaag. Zolang heeft hij nog te leven. Gemiddeld dan. Hij kan natuurlijk ook ouder worden. Veel mensen worden ouder, denkt hij en knikt zichzelf ter geruststelling toe. In zijn gedachten kan hij er al rechten aan ontlenen. Het zou onrechtvaardig zijn als hij eerder stierf. Hij weegt zijn kansen opnieuw. Zijn grootvader werd bijna honderd, druk doende met alles wat god volgens sommigen in zijn familie had moeten verbieden. Zijn broer echter stierf jong, nog voordat hij die goddeloze kansen kreeg.

Eigenlijk zou hij niet moeten aftellen naar zijn dood, maar naar zijn leven, komt opeens in hem op. Even vindt hij het een briljante filosofische gedachte. Misschien kan hij er nog goeroe mee worden. Dan bedenkt hij zich dat iedereen dat met zijn verjaardag al doet.

Hij neemt zijn pillen en verslikt zich.