In eten heeft hij nooit enige serieuze interesse gehad. Nadat zijn moeder was gestopt met drie maal per dag voedsel voor zijn gezicht te zetten – rond zijn vierentwintigste – , heeft hij zijn eetpatroon laten verslonzen. Hij at wanneer het hem uitkwam, of als hij honger had. Veel honger heeft hij niet. Zijn bezetenheid manifesteert zich op andere gebieden. Hij schuimt de straten af van grote steden, zuigt daar alle indrukken op, voelt op die plekken dat hij erbij hoort, dat hij onderdeel is van het echte leven. Zonder overigens daadwerkelijk verbonden te zijn met iets of iemand.

De kraampjes met etenswaren laat hij links liggen. Maar de geur van wiet, verschaalde alcohol, urine en vergeten vuilnis wekken hem op. Hij verbaast zich er soms zelf over hoe dergelijke omstandigheden zo’n geluksgevoel teweeg kunnen brengen. Uit de vriezer haalt hij de helft van een voorgekookte maaltijd.

De honger naar het onvolmaakte.

‘Op deze boog steunt de gehele westerse beschaving.’ Haar geschiedenisleraar roept het haar toe uit de schimmelige dampen van haar verleden. Ze slentert over het Engelse gazon, mijmert. Een rondboog zoals er duizenden gebouwd en ingestort zijn. Ze herinnert zich het proefwerk, waarin haar opeens duidelijk werd dat hij niet de specifieke boog bedoelde die de dia toonde. In de verte, half verscholen achter negentiende-eeuws struweel, de ruïnes van een classicistisch landhuis. Haar oog zoekt een passende kadering. Toeristen besmetten het beeld. Een wolk dreigt het zonlicht af te schermen.

De vriendinnen in haar klas heeft ze nooit meer gezien. Er bleef niets over nadat hun gezamenlijk gedragen lot wegviel. Ze passeert een beekje. Helder water, kiezels, een natglinsterende salamander. De leraar overleed twee jaar na hun eindexamen. Tijdens een vakantie in Toscane naar het schijnt. De salamander kruipt uit het water.

In haar zak speelt ze met het toegangsbiljet.

Koude en vocht trekken in zijn broek. De versleten spijkerstof heeft een vertragende werking van ongeveer twee minuten. Dan voelt hij de voorjaarsochtend ook in zijn benen. Hij leeft weer. Vanaf het houten bankje ziet hij de wereld ontwaken. Eén voor één arriveren supermarktmedewerkers, de buurtveger, ergens zet iemand een radio aan. Uit zijn rechterjaszak haalt hij een bijna leeg pakje zware shag, draait een loszittende dikke sigaret. Van de drie wegwerpaanstekers in zijn zak is het zoals steeds de laatste die nog werkt. Kreunend neemt hij een diepe teug.

Een leven met de blues. Zijn raspende, donkere stem en de basgitaar op zijn kamer zijn er de relieken van. Aan zijn aangeboren vrijheidsdrang is tegemoetgekomen met een gps-tracker. Hij mag zelfstandig naar buiten, de winkeliers weten dat ze hem geen alcohol mogen verkopen. Zijn behandelaars zijn tevreden met hun oplossing.

Zijn kleindochter smokkelt wekelijks een heupflacon bourbon naar binnen.

Een Modigliani, mijmert ze, terwijl ze haar spiegelbeeld oogschaduw ziet aanbrengen. Een langwerpig hoofd gemonteerd op een scheve nek. Enkel een schele dronkaard zal haar betaald werk bezorgen. Ze werkt niet graag voor schele dronkaards. Ze heeft inmiddels genoeg levenservaring om daarvan overtuigd te zijn. En dan is er nog de dood. Ook die moet ze in het arbeidsproces zien te mijden. Horecamedewerker in een rouwboutiek. Haar laatste uitzendbaantje leverde haar meer hartzeer op dan inkomsten.

Ze brengt wat rouge op, met de nonchalance waarmee Modigliani het zelf ook gedaan zou hebben, beoordeelt zichzelf kort, trekt met haar mondhoeken en sluit de badkamerdeur achter zich. Ze aait de kat op de trap. In de keuken drinkt ze lauwe instantkoffie en zucht een keer diep om zichzelf te overtuigen dat ze moed moet vatten. De tot prop verkreukelde motivatiebrief pakt ze van de grond en strijkt hem glad.

Twintig minuten nog.

Nogmaals kijkt hij op. Ontheemd in een labyrinth van wasgoed. Witte katoenen wanden wiegen onverschillig op een voorjaarsbries. Een smalle strook hemel beschijnt hem. Zijn billen nemen langzaam maar onafwendbaar het patroon van de grindtegels over. Zelfs wanneer hij zijn ogen sluit, ondergaat hij de mysterieuze beslotenheid van deze plek. Door geen mens gekend, in geen brochure vermeld. Zijn eigen ontdekking, zijn hortus conclusus. De tijdelijkheid ervan verwondert hem, tegelijk met de ervaring van het definitieve. Hij duwt zijn handen op zijn oren en produceert het diepste geluid dat hij kan voortbrengen uit zijn jongenskeel.

Wind steekt op. Lakens waaien in zijn gezicht. Het is een teken, denkt hij. Hij voelt zijn benen niet meer. Hij heeft geen horloge. Hij krijgt het koud. Het is voorbij, het zal er nooit meer zijn, dwaalt het in zijn hoofd. Met zijn handen verplaatst hij zijn benen, die tintelend herleven.

Noli me tangere.

De intellectuele afkeer van clichés berust voornamelijk op de onwil de banaliteit van de werkelijkheid simpelweg te aanvaarden. Dat is de conclusie die hij trekt na zijn bezoek aan een webshop voor spreukentegeltjes. Hoe gelukkig zou hij geweest zijn als hij zijn leven lang niet gewroet had naar een diep verborgen, betekenisvol fundament onder de zichtbare werkelijkheid. Klasgenootjes die daardoor niet gekweld werden, verweet hij lui en slaafs te zijn. Een lui- en slaafsheid die hen enkele jaren later overigens wel maatschappelijk succes bracht. Hij keek erop neer.
En dus lag verbittering op de loer, tussen de schamele scherven van een leven dat telkens in duigen viel, daar hij niet tevreden kon zijn met wat het leven hem toewierp. Ondanks zijn intellectuele kracht, was hij niet in staat baas te worden over dat leven. Hij werd slachtoffer, patiënt, verworpene. Hij drukt op de bestelknop.
Levering onder voorwaarden over twee dagen.

Lang voor haar obsessie ontstond de fascinatie, die volgde op een onschuldige en oprechte interesse. Het nieuwsgierig kind in haar, dat ze tijdens werkuren uit alle macht tracht te onderdrukken, is oeverloos gulzig. Alles wil ze weten, lezen, snappen, zien. En vooral opslaan en met elkaar verbinden. De geschiedenis tooide haar soort met respectvolle titels als homo universalis en encyclopedist. De huidige maatschappij schrijft haar infobesitas toe, en daarmee een stoornis.

Waar generatiegenoten vergroeit zijn met hun smartphone om vermaakt te worden en scherprechter te zijn aan hun gelijken, is voor haar het kleine apparaatje de toegangspoort tot de bibliotheken en wetenschappelijke kennis der eeuwen die zij nodig heeft om te leven. In de bus hapt ze naar adem, terwijl ze verder leest in een van de werken van Giordano Bruno. Het zestiende-eeuws Italiaans verhindert een snel opzuigen. Ze haat zichzelf, kastijdt zich met online cursussen.
​
De onwetendheid verplettert haar.

Er zweeft gezever in het zwerk. Hij werd wakker, stond op, poetste zijn tanden niet, wankelde naar beneden, schoof de gordijnen van het zijraam open, kuchte tweemaal. Zoals elke ochtend. Routines zijn heilzaam, noodzakelijk. Ze houden hem nog altijd overeind. Toch voelt hij zich bedrukt vandaag. Iets is anders. Alsof langzaam maar zeker de zuurstof uit de atmosfeer gezogen wordt. Zelfs de aanblik, zo vertrouwd, van het oude koffiezetapparaat op de hoek van het aanrecht, een klein laagje stof op het deksel, brengt hem geen gemoedsrust.

Er hangt onenigheid om de hoek. Twist en confrontatie. Het kan niet anders. Feilloos is zijn gevoel op dit vlak, punctueel zijn plan van aanpak. Op zijn smartphone zegt hij per e-mail beide afspraken van vandaag af, schakelt het toestel vervolgens uit, trekt de stekker uit het modem en hangt een briefje aan de voordeur: ‘Pakketjes bij de buren!’

Hij is kordaat. Hij leeft.

Droogte. Gras bleekt bruin, zand waait over de straten, de laatste bloesem verdort. Boven de flats de zon ongehinderd. Er is enkel blauw, geen wit meer. Door het venster bekijkt hij de rhododendrons in zijn tuin. Ze zijn de afgelopen jaren flink gegroeid. Hij is stil. De paarse bloemen liggen slap, verschrompelt, op de groengrijze bladeren. Als uitgeputte insecten. Alles zwijgt en brandt. Hij herinnert zich levenslust.

Een ansichtkaart op de boekenplank naast hem is de grote aanklager. Nog immer glanzend, met de surrealistische kleuren van jarenzestigdrukwerk. Grote voluptueuze bossen rhododendrons, bergketens vol immense bloemen. Achterop het meidenhandschrift van de jonge vrouw die nog niet zijn moeder was. Ze bericht haar ouders van overweldigende natuur en fantastische mensen, met de energie en gretigheid, eigen aan eerste ervaringen. Hij weet weer hoe hij als jongetje de open blik en opgewekte beweeglijkheid van zijn moeder bewonderde.
​
Hij zag haar ook langzaam verdorren.