Routineus, onaandachtig, drukt hij met zijn vlakke hand tegen een schakelaar. Aan de andere kant van de woonkamer begint een lamp te branden. Hij staat er in het geheel niet bij stil dat hij om dit onbenullige feit nog niet zo lang geleden als halfgod aanbeden of als duivelskind verdronken of verbrand zou zijn. Dat licht een diep metafysische betekenis heeft ontgaat hem hoe dan ook. Zijn enige verlangen is het verdrijven van de duisternis die hem belet zijn koffie niet naast maar in zijn mok te schenken. Over bovennatuurlijke of morele duisternis piekert hij niet vaak.

Hij beschouwt zichzelf als een ruimhartig mens. Wat hem betreft mag iedereen zijn gang gaan, zolang men hem geen duimbreed in de weg legt. Zijn halfgeopende ogen zien erop toe dat zijn rechterhand de koffie op de juiste plaats naar beneden laat lopen. Hij gaapt onverholen.
​
Met de schakelaar heractiveert hij de duisternis.

Welbeschouwd is het ontzagwekkend, beangstigend zelfs, bedenkt hij, gekmakend als je je hoofd er niet bijhoudt. Bedachtzaam schuift hij het bekruimelde bord iets van zich af nadat hij het mes er diagonaal opgelegd heeft, tussen koffiekop en betraand borrelglas. Het servet trekt hij theatraal van zijn schoot om het op tafel te leggen. Hij strijkt door zijn dunner wordend haar. Geruisloos schuift hij de houten stoel iets naar achter en staat op. Met een hoofdknikje begroet hij de kelner en stapt naar buiten.

Even twijfelt hij: links of rechts? Direct bevangt hem de gedachte. Deze eerste stap bepaalt alle andere. Er is geen eenvoudige weg terug als ik eenmaal een richting heb ingezet. De onbeschrijfelijke zwaarte van het moment verlamt hem. Hij heeft er nooit eerder bij stilgestaan. Stel dat hij als twaalfjarige een stap de andere kant op had gezet?

Stel dat hij zojuist een salade niçoise besteld had?

De late zomer deelt een zachtfrisse wind waarmee de natuur ontwaakt. Voor sommigen een voorbode van de herfst, anderen voelen erin een licht melancholisch terugverlangen naar het vroege voorjaar, toen de hemel zwanger leek van mogelijkheden en kansen en zij uitzagen naar aanstaand geluk in vrije warmte, naar vrolijkheid, liefde misschien. Het lichtzinnig verwachten wanneer de kaarten nog niet zijn geschud, de stiekeme hoop ook dat je meer kans maakt op geluk dan een ander.

Slechts een enkeling trekt de aas. Ook het herinneren van de lente leidt tot het najaar, de warme kleuren en geuren die zo’n schrale troost vormen voor de kille regens, de kaalslag, het onverbiddelijk kwijnend sterven. Je herkent ze, in de straten, de winterslapers en de hamsteraars. De een gelaten, de ander opgejaagd, onderworpen aan een eender regime. Hijzelf berust in wat de seizoenen hem gunnen.

Hij verwacht geen goede hand, wel een rechtvaardige deling.

Halverwege een zin grijpt ze naar de afstandsbediening en drukt de televisie uit. Ze kan het niet meer horen, wil het niet meer zien. Het is allemaal zo… eigenlijk heeft ze geen woorden meer voor de emoties die de steeds hoger opspattende golven van de wereldstorm losweken. Ze slaan haar onbarmhartig in het gezicht en striemen haar gevoel, gedachten, het beeld dat ze zich van het leven gevormd had. Niets anders kan ze meer dan zich verschuilen voor deze tsunami van lelijkheid en meedogenloosheid, hopende dat die haar de adem niet beneemt. Wat als ze stikt? 

Lamgeslagen ligt ze op haar diepblauwe bank, als een drenkeling. Ze pakt de roman naast het geborduurde kussen en zoekt de juiste bladzijde. In haar ooghoek ziet ze het troostend Engels behang, de zilveren filigrainlijstjes op het antieke consoletafeltje. Ze verdwijnt in haar hermitage van esthetisch sentiment.

Zes hoofdstukken voor de storm weer opsteekt.