#133 EEKHOORN

Vroeger kon hij ontroerd raken door de knoppen aan de bomen. Dat wil zeggen, tot het moment dat het buurthuis sloot. Door sneeuwklokjes in gemeenteplantsoentjes als eerste herauten van een voorjaar, door een incidentele rode eekhoorn, even verdwaasd als doelbewust rondkijkend vanaf een boomstam. Het buurthuis garandeerde hem een dagelijkse wandeling, een gesprek dat soms net zo slap was als de koffie die er geschonken werd, een kelkje oude jenever op verstilde feestdagen. Hij vond het moeilijk om toe te geven, maar hij raakte eraan gehecht.

Hij loopt nog steeds hetzelfde rondje. De plantsoentjes zijn onveranderd, af en toe krijgt hij een eekhoorn in het zicht, maar ze doen hem niets meer. Onbewogen gaat hij zijn weg. Soms komt hij de mevrouw tegen die de bar bestierde. Ze groeten elkaar kort en wisselen zwijgend een blik van verstandhouding. Er valt niet veel te zeggen.
​
Hij heeft jenever in huis gehaald.